صبوری زیاد.....

ادم های صبور یه خصوصیت عجیب دارن ... بی نهایت لبخند میزنن ... این لبخند شاید تو نگاه اول حس گذشت بده ... اینکه هر زخمی زدی هر چیزی که گفتی فدای سرت ... من فراموش میکنم ... ولی ادم های صبور هیچ وقت هیچ چیزی رو فراموش نمیکنن ... زخما رو میشمارن ... حرفا رو مرور میکنن و همچنان لبخند میزنن ... یه روز که دیگه صبوری جواب نداد با همون لبخند تو یه چشم بهم زدن برای همیشه فراموشت میکنن ... انگار که هیچ وقت توی زندگیشون نبودی ... ادم های صبور تا یه جایی میگن فدای سرت ...

فراموش.......